İSTANBUL'İLK GELİŞİM

İstanbul'a ilk gelişim 1959 yılının ekim ayıydı. Kaba dalgalı bir
denizde, alargada bekleyen Erzurum vapuruna saatlerce iskelede(o zaman
ahşaptı) bekledikten sonra, tekne ile binmiştim annemle.
0 vapurların,İngiltere'nin sömürge ülkeler için ürettiği hem insan ,hem de
yük taşıma amaçlı olduğunu yıllar sonra öğrenmiştim.!Hayvan ve yük taşınan
ambarlarında seyahat ediyorduk.İç göçün hızlandığı yıllardı,yerlerde uyumaya
çalışarak, en ağır kokular içinde 5 gün 5 gecede boğaza girebilmiştik.Hiç
unutmam güverteye çıktığımda bir gece vakti ,geminin geri döndüğünü fark
ettim.Samsun limanını fark edememiş kaptan!(gemide radar olmadığını
konuşuyordu yolcular!),yoğun bir sis nedeniyle gerze açıklarından geri
döndük.

İstanbul boğazına girdiğimde,büyük bir hayranlık içine girdim ,heyecan ve
merakla karışık.yolcular olarak meraklı bakışmalarla sirkeci rıhtımında
kıştan yanaştık.normal yanaşması yasakmış vapurların.Postalar için
kuralmış.ekspres ler salı pazarına normal yanaşırlardı.Abım karşıladı bizi ve
bir sandalla yandan geldi ve eşyalarımızı yükleyerek uzaklaştık
gemiden..istikametimiz Kasımpaşa idi.abim bir ev kiralamıştı. Üniversitede
okuyordu abim. Boğazın ve Halicin iki kıyısındaki koca binaları şaşkın ve
hayranlıkla izleyerek, Kasımpaşa’daki sandal iskelesine yanaştı, ordanda at
arabasıyla evimizin yolunu tuttuk. O zamanlarda bu tür yolculuklar olağan
karşılanıyordu.

Görele orta okulu'nda ilk yıl sınıfta kaldım dı.Kasımpaşa Karma Orta
Okulu'na naklimi yaptırdım.Birkaç ay sonra Görele'den sınıf arkadaşım Suna
'da geldi bizim okula kaydını yaptırmıştı.Yabancılık ve dışlanmışlıkla
birlikte bir kaç ay geçti..uzunca süre yabancılık yaşamadığımı
anımsıyorum.Okulumuzun yanında Çavuşludan saz yapımcısı Ömer Gök abimize
uğrardım arada bir .İlk aylarım çevreyi incelemekle ve keşfetmekle
geçmişti..

ÇAVUŞLU'DA İLKOKUL YILLARIM

İstanbul yaşantıma ilerde dönmek üzere,Çavuşluda geçen çocukluk
yıllarımdan,belleğimde kalan kesitleri paylaşmak istiyorum sizlerle.Çavuşlu
çarşı mahallesi kendine özgü bir kimlik ve sosyal yaşama sahipti.Kahveci
Arif ağabey kahve kavurmaya başladığında her yanı koku sarardı.Hemen anneannem
(hoca nenem) ve komşu hanımlar kahve almaya yollarlardı beni.Kahveler
içilir,gurbetteki çocukları için fallar bakılırdı..)bu olay bir ritüel
özeniyle olurdu..
Günlerimiz okul dışında balıkçıların yanında, yazın tüm gün denizde, soğuk
havalarda olsa, dere ve yine kumsalda geçerdi. Bazan cumalar deresinde balık
tutardık, köprü üstünde. tonyalı mahallesinde kayık yapanları, Şahalı
iskelesinde büyük tekne imalatı yapanları izlemekse en büyük
zevklerimdendi.
Sürekli birlikte olduğum arkadaşlarımsa Ahmet Topkar(merhum) Tahir,Mahir ve
Bahir kardeşlerdi..Sinan ve Kenan Kalafat kardeşler de arkadaşlarım
arsındaydı.Yaz aylarında gelen ve teyzesinde kalan burhan Uygur ağabeyimizi de  
unutmamak gerek.Yaşama biçimiyle Burhan gelecekte iyi bir ressam olacağı
mesajını vermişti..Uygarla olan anılarıma ilerde devam edeceğim70 li
yıllarda birlikteliklerimiz oldu.

KEMER KÖPRÜ

Cumalar deresinde bir kemer köprü vardı.onu çok severdim,hele üstünden
oltamla balık yakalamaya çalıştığım günleri hiç unutmam..Günlerden bir gün
,köprü yerinde yoktu.!Kısa sürede öğrendim ki:Yeni kurulan belediyemize taş
gerekmiş,sanki taş bulmak imkansız..?!Cumalar mezarlığını duvar taşlarının
altına temel taşı olarak kullanışmış.O anki duygularım hala tazedir,burnumun
direği sızlar hep..Tarihini ,geçmişini inkar eden zihniyet.nasıl geleceğini
yaratır.?Ben kemer köprüleri ve de oyma yalaklı çeşmeleri çok sevdim ve
severim hala..
kısa sürede görüşmek dileğimle.
saygılarımla